Inkijkexemplaar
Lees een fragment uit Wonder op gympen en wandel even mee over de Camino. Geen alledaags reisverslag, maar een openhartige blik op weken alleen wandelen, de modder, de stilte en de innerlijke reis naar Santiago de Compostela.
Hoofdstuk 21: Tot ziens, Frankrijk
Mijn laatste dagen hier. Wat een vreemd gevoel. Ik loop. En tegelijkertijd kijk ik steeds vaker achterom. Niet letterlijk. Maar in mijn gedachten. Hoe ben ik hier eigenlijk terechtgekomen?
Gewoon. Lopend. Alleen.
Hoe heb ik zó ver kunnen lopen? Hoeveel mensen heb ik ontmoet? Hoeveel verhalen heb ik gehoord? En misschien nog wel de belangrijkste vraag. Hoeveel is er ondertussen in mijzelf veranderd?
Toen ik Nederland verliet, dacht ik dat deze reis vooral een lichamelijke uitdaging zou worden. Zou mijn lijf dit aankunnen? Zou ik geen blessures krijgen? Zou ik sterk genoeg zijn? Ik was net ziek geweest. Mijn vertrouwen in mijn lichaam was niet bepaald groot bij mijn vertrek.
De innerlijke ommekeer
Mentaal waren er ook uitdagingen. Ik wilde alles onder controle houden. Mijn etappes. Mijn overnachtingen. Mijn tempo. Alsof ik daarmee zekerheid kon creëren.
Maar de Camino had duidelijk andere plannen. Hij trok langzaam alles onder me vandaan. Mijn planning. Mijn controle. Mijn zekerheden. En uiteindelijk. Bleef alleen ikzelf over.
In België leerde ik lopen. In Frankrijk leerde ik stilstaan. Dat klinkt misschien vreemd. Want ik liep iedere dag dertig kilometer. Maar juist tijdens al dat lopen stond mijn binnenwereld stil genoeg om eindelijk gehoord te worden. Herinneringen kwamen voorbij. Sommige mooi. Sommige pijnlijk. Sommige waarvan ik niet eens wist dat ze nog ergens verstopt zaten.
Ik heb gehuild. Ik heb gelachen. Ik heb gevloekt. Ik heb geschreeuwd. Ik heb geslagen.
Vertrouwen
Ik heb midden in een weiland gestaan zonder precies te weten waarom de tranen ineens kwamen. En ik heb ook dagen gehad waarop ik me afvroeg waarom ik mezelf dit in hemelsnaam had aangedaan.
Ik heb dagen slecht gegeten. Maar ook op terrassen me volgevreten aan lekkere dingen. Ik heb op een lek luchtbed geslapen, op matrassen op de grond, in stapelbedden in slaapzalen met stinkende, snurkende mensen. Maar ook luxe op een groot tweepersoons boxspring in een hotel.
Maar ik ben iedere ochtend weer opgestaan. Iedere keer opnieuw.
Dat is misschien wel de grootste les die Frankrijk mij gaf. Dat vertrouwen niet begint voordat je vertrekt. Vertrouwen ontstaat onderweg. Stap voor stap. Bij iedere overwinning komt er meer vertrouwen. Ik hoef mezelf niets meer te bewijzen. Ook anderen niet. Ik mag gewoon lopen. Gewoon zijn. En misschien is dat wel precies waar ik al die tijd naar op zoek ben geweest.
Ontvangen
Frankrijk heeft me ook iets anders geleerd.
Ontvangen.
Wat vond ik dat moeilijk. Mensen die mij zomaar meenamen naar hun huis. Vrijwilligers die mijn was wilden doen. Een bord eten. Een bed. Een warme douche. Iedere keer zei ik: “Dat hoeft echt niet.” Ik red mel wel. Maar iedere keer kreeg ik hetzelfde antwoord. Ze wilden het graag doen. Ze wilden me helpen. Langzaam begon ik te begrijpen dat ontvangen misschien wel net zoveel moed vraagt als geven. Misschien zelfs meer.
En dan waren er natuurlijk de mensen. Wat heb ik me vergist. Voor mijn vertrek had ik niet zoveel met Frankrijk. Nog steeds geen idee waarom. Ik dacht dat de Fransen afstandelijk waren. Dat ze nauwelijks Engels spraken. Dat het land me niet zo zou raken.
Wat zat ik ernaast. Juist hier heb ik misschien wel de vriendelijkste mensen ontmoet. Mensen die stopten om te vragen of alles goed ging. Die me de weg wezen. Die hun huis voor me openden. Die me hielpen zonder er iets voor terug te verwachten.
De grens over
En ergens onderweg gebeurde nog iets. Ik werd lichter. Niet alleen mijn rugzak. Ook mijn hoofd. Ik weet nog steeds niet precies wat ik onderweg allemaal heb losgelaten. Misschien hoeft dat ook niet. Ik weet alleen dat ik anders verder ga dan ik begon. Niet omdat ik een ander mens ben geworden. Maar omdat ik dichter bij mezelf ben gekomen.
Morgen steek ik opnieuw een grens over. Spanje. De bekende Camino del Norte. Een nieuw hoofdstuk. Nieuwe mensen. Nieuwe bergen. Nieuwe verhalen. Maar ik stap Spanje anders binnen dan ik Frankrijk binnenliep.
Ik hoef mezelf niet meer af te vragen of ik dit kan. Dat antwoord heb ik onderweg allang gekregen.
Frankrijk. Bedankt.
Voor de stilte.
Voor de regen.
Voor de modder.
Voor de mensen.
Voor de lessen.
En voor alles wat ik hier mocht achterlaten.
Tot ziens.